ความตั้งใจเรียนภาษาส่วนใหญ่ล้มเหลว ไม่ใช่เพราะขาดความมุ่งมั่น แต่เพราะแผนที่ไม่สมจริง คนที่ตั้งเป้าว่า "วันละหนึ่งชั่วโมง" น้อยรายจะทำต่อได้เกินสองสัปดาห์ งานวิจัยเรื่องนิสัยชี้ชัดว่า กิจวัตรเล็ก ๆ ที่ทำเป็นประจำชนะความพยายามครั้งใหญ่ที่ไม่สม่ำเสมอ โดยเฉพาะกับคำศัพท์ ที่การทบทวนกระจายไปหลายวันสร้างความแตกต่างอย่างมาก
ความจำได้ประโยชน์จากการเรียนสั้น ๆ ห้าครั้งต่อสัปดาห์ มากกว่าการเรียนยาว ๆ ครั้งเดียว ทุกครั้งที่เริ่มเรียนใหม่ สมองถูกบังคับให้ดึงสิ่งที่เรียนออกมา และการดึงออกมานี่เองที่ตอกย้ำความจำ (เรียกว่าผลจากการทดสอบ) วันละ 15 นาทีรวมกันเกิน 90 ชั่วโมงต่อปี มากพอจะเชี่ยวชาญ 1000 คำที่สำคัญที่สุดของภาษาหนึ่ง
เช้า 5 นาที ทบทวนคำศัพท์ที่ถึงกำหนดในเครื่องฝึก ทันทีหลังตื่นหรือระหว่างจิบกาแฟ ตอนที่สมองยังสดชื่น ระหว่างวัน 5 นาที ฟังสั้น ๆ ควบคู่ไปกับสิ่งอื่น เช่น หนังสือเสียงหนึ่งบทระหว่างเดินทาง ทำอาหาร หรือเดินเล่น เย็น 5 นาที ฟังคำใหม่สิบคำแล้วพูดตามออกเสียง ถ้าชอบก็ปล่อยหนังสือเสียงเล่นต่อไปขณะกำลังหลับ การทบทวนแบบผ่อนคลายก่อนนอนใช้ช่วงเวลาที่สมองกำลังจัดระเบียบสิ่งที่เรียนอยู่แล้วให้เกิดประโยชน์
มีสองเคล็ดลับที่สร้างความต่าง หนึ่ง ผูกการเรียนไว้กับนิสัยที่มีอยู่แล้ว ("หลังแปรงฟันเสร็จ ฉันจะเปิดเครื่องฝึก") วิธีนี้ตัดการตัดสินใจรายวันออกไป สอง จดบันทึกสถิติวันต่อเนื่อง ตัวเลขวันต่อเนื่องที่มองเห็นได้กระตุ้นใจได้มากกว่าเป้าหมายการเรียนใด ๆ แล้วถ้าพลาดไปวันหนึ่งล่ะ ก็แค่ทำต่อในวันรุ่งขึ้น สิ่งที่สำคัญไม่ใช่เดือนที่สมบูรณ์แบบ แต่คือตลอดทั้งปี